Gökyüzünün maviliği denizin üstüne yağar olmuş onu açarcasına. Heybetli dağlar yeşilin bin bir tonunu getirmiş yüreğimize. Hırçınlaşan Karadeniz, dalgalarıyla verir olmuş öğütlerini. O seslerdeki hüznü duymamak elde mi? Dereler coşarak geliyor bitmez tükenmez kaynaklardan. Kuşlar Karadeniz'deki huzuru anlatıyor birbirlerine durmadan. Çeşmelerdeki sular ise elletmiyor kendisini. Yağmur dost olmuş toprakla. Bir fırtına estirir anında… Sonrasında bir koku kaplar ciğerleri. İnsanı alıp götürür heybetli dağların üzerinden, gözler daha açılmaz olur. Ağaçlar ve toprak dans eder atmosferde. Bir hüzün kaplar insanın içini. Yüreğim sürekli bekler işte bu özlemi…